گريان گفتم : اى اهل مدينه ! ديگر اينجا نمانيد ، زيرا حسين عليه السّلام كشته شد و در شهادت اوست كه من اين گونه مىگريم . بدن مقدس او را در كربلا به خون آغشته كردند و سر او را بر بالاى نيزه در شهرها گرداندند » . آنگاه گفتم : اى اهل مدينه ! اينك على بن الحسين است كه با عمه‌ها و خواهران خود نزديك شماست و پشت ديوار شهر جاى دارد و من فرستادهء او هستم كه جايگاه او را به شما نشان دهم . بشير مىگويد : « هنگامى كه مردم مدينه صداى مرا شنيدند و از مراجعت زنان و فرزندان داغديدهء حسين عليه السّلام آگاهى يافتند ، نه تنها مردان ، بلكه هيچ زن مستوره‌اى باقى نماند ، مگر آن كه ضجّهء زنان از خانه بيرون آمد و به خارج شهر رهسپار گرديد . آن روز فريادها و ناله‌هايى در فضاى مدينه طنين انداخت كه مانند آن ديده نشده بود . به اين ترتيب ، زين العابدين عليه السّلام زمينهء دلها و افكار اجتماع را براى يك بهره‌بردارى عظيم در راه هدف مقدس خود آماده ساخت . اكنون جمعيت از زن و مرد در اطراف خيمهء آن بزرگوار موج مىزند و بايد آن حضرت از اين فرصت استفاده كند و جنايتهاى وحشيگريهاى حكومت شام را كه در يك بيابان دوردست نسبت به خاندان پيغمبر و پاك مردان بزرگ اسلام انجام شد ، آشكار و بر ملا سازند . امام عليه السّلام به خوبى مىداند كه اگر يك انقلاب فكرى و هيجان عمومى به نفع خاندان پيغمبر و طرد و لعن دودمان بنى اميه در شهر مدينه به وجود آيد ، به علت موقعيت خاصى كه آن شهر داراست خواه و ناخواه در سراسر كشور اثر عميقى خواهد گذاشت . امام سجاد عليه السّلام بايد اين انقلاب را از هم اكنون پايه‌گذارى كند و ماهيت اهريمنى بنى اميه و دشمنان واقعى اسلام را آشكار سازد . از اين نظر ، از خيمه بيرون آمد در حالى كه دستمالى در دست داشت تا اشكهاى چشم خود را ( كه هر يك چون سيلى بنيان كن پايه‌هاى قدرت آل بو سفيان را تهديد مىنمود ) پاك كند . آنگاه در برابر آن جمعيت انبوه كه ضجّه‌ها و فريادهاى خود را نمىتوانستند كنترل كنند قرار گرفت و با اشارهء دست مردم را به سكوت فرمان داد و اين گونه شروع به سخن فرمود : « الحمد للّه رب العالمين مالك يوم الدين بارئ الخلايق اجمعين . . . - أيها القوم ان اللّه و له الحمد ابتلانا بمصائب جليلة و ثلمة فى اسلام عظيمة قتل ابو عبد اللّه الحسين و عترته و سبى نسائه و صبيته و داروا برأسه الى البلدان من فوق عامل السنان و هذه الرزية التى